De winnaars van 2011
18 Mei 2011
De deadline voor de wedstrijden zijn al een poosje gesloten. De winnaars hebben ondertussen bericht gehad. Mocht je nieuwsgierig zijn wie er gewonnen hebben, lees dan gauw verder!Martine Annema heeft de eerste prijs gewonnen met haar verhaal ‘De Museumroof'. Zij heeft een fietsarrangement gewonnen voor 4 personen, aangeboden door Stayokay Hostels.
Rients Schilstra heeft de tweede prijs gewonnen. Hij heeft voor zijn klas een spellenpakket met workshop gewonnen. Ook heeft hij zelf een mooi spel gewonnen, aangeboden door Spellekijn.
Mats Roozen van 5 jaar had de mooiste kleurplaat. Hij wint een Nintendo DS met spel. Edwin Elzinga heeft voor de klas een spellenpakket met workshop gewonnen, aangeboden door Spellekijn.
Ivardo Muurling heeft met zijn slagzin ‘Mijn Pake of Beppe is de aller-leukste, gekste, liefste van Friesland, want: hij bakt mijn verjaardagsgeld mee in de appeltaart' een digitale camera en een prachtig familieportret gewonnen, aangeboden door Printeboek Fotografie. Bo Oosterhagen wint de tweede prijs, namelijk een spellenpakket met workshop, aangeboden door Spellekijn.
Volgend jaar zijn er weer nieuwe kansen. ‘Help Pake en Beppe de vakantie door' wordt dan georganiseerd van 28 februari t/m 2 maart 2012. Hieronder kun je het winnende verhaal nalezen en de winnende kleurplaat bekijken. Tot volgend jaar!
De museum roof - door Martine Annema
....iemand heel hard begon te schreeuwen, Piter en Pytsje keken om. Een vrouw had allemaal ranja op haar shirt . Even later keken ze weer naar de gang. De vrouw en man waren weg. ‘Potverdriedubbeltjes,' riep Piter, ‘we zijn ze kwijt door die vervelende vrouw. Net of wij moeten weten dat er ranja op haar shirt zit!' Ze keken om zich heen, opa was bij oma en niemand lette op hen. ‘Mooi,'zei Pytsje, ‘nu kunnen we achter ze aan!' Ze liepen door de gang, er was niemand te zien. Verderop hoorden ze het tikken van hakken. ‘De vrouw!' zei Piter . Ze gingen achter een pilaar staan en keken om de pilaar heen. Het tikken van de hakken klonk steeds verder weg. De man was dichterbij en bleef bij een voorwerp staan. Piter en Pytsje konden niet zien wat het was. De man bekeek het van alle kanten, net alsof hij wou kijken hoe hij het het beste uit de etalage kon halen. Klak.......... klak........klak.... Piter en Pytsje keken om, er liep een bewaker naar hen toe. ‘Zo, zo, zo,' lachte de bewaker. ‘Dus jullie wilden het wel van heel dichtbij bekijken of niet?' Pytsje antwoordde: ‘Ja, we wisten niet wat het is dus wilden we het beter bekijken.' De bewaker lachte: ‘Nog veel plezier hé en oh ja, dat is een ketting van heel vroeger. En als je wilt weten wat het is kan je voortaan op het kaartje kijken.' De bewaker liep verder. Ze draaiden zich om. ‘Dit meen je toch niet! Hij is weg!' riep Pytsje. Ze liepen verder. Even later zagen ze de man weer. Hij keek om zich heen en maakte een vreemd gebaar. Tien tellen later kwam de vrouw. De man wees naar een helemaal gouden armband van vroeger. ‘Wat moeten ze ermee' vroeg Piter. ‘Weet ik veel,' antwoordde Pytsje. De vrouw keek naar de man. Ze knikten naar elkaar. De vrouw ging kijken of er iemand aan kwam. Ze gebaarde naar de man. De man geeuwde en pakte een dun touwtje met een haak en een kleine hamer. Hij tikte een paar keer op het glas met de hamer. Hij deed het heel erg stil. Langzaam kwam er een klein gaatje in het glas. Hij maakte het gat zo groot dat de armband erdoor paste. Hij liet het hamertje in zijn zak glijden en pakte de draad met de haak. Hij stak zijn hand in het gat en probeerde de armband eruit te halen. Het lukte hem. Hij deed het in zijn zak. Daarna ging hij naar de vrouw toe en tikte haar op de schouder. De vrouw keek naar hem. Samen liepen ze weer verder. ‘Ze hebben de armband gestolen!' riep Pytsje toen ze weg waren. ‘Hè,' mompelde Piter, ‘dat heb ik ook wel gezien!' Ze holden naar buiten. ‘Opa!' schreeuwden ze. Opa draaide zich om. ‘Vermaken jullie je een beetje?' vroeg hij. ‘Ja, maar er zijn dieven in het museum!' Opa lachte: ‘Leuk hoor.' ‘Nee opa, het is waar!' zei Piter. ‘Nou ik moet maar eens veder gaan,' zei opa. ‘Gaan jullie maar weer spelen.' Piter trok aan opa's arm. ‘Kom mee!' riep hij. Opa bleef gewoon staan. ‘Pytsje, help even,' riep Piter. Pytsje trok ook mee. Opa lachte. ‘Oké, oké, ik ga wel mee, maar niet te lang!' Pytsje zei: ‘Kom opa, we moeten achter ze aan gaan. Straks ontsnappen ze nog.' Ze holden door het museum. Niet veel later zagen ze de man en de vrouw. ‘Nou ik zie het hoor, het zijn gewoon bezoekers,' zei opa. ‘Kijk nou maar!' zei Piter en sleurde opa mee achter een pilaar. De man tikte weer met het hamertje en deed hetzelfde als net met de haak. ‘Grote grutten, ze stelen!' riep opa. ‘Dat zeiden we toch!' zei Pytsje. ‘Oké,' zei opa, ‘ik bel de politie om ze op te pakken.' Opa belde en Piter en Pytsje keken naar de boeven. In een mum van tijd was het museum omsingeld door de politie. De boeven keken om zich heen en holden het museum uit. De politie greep hen en zetten ze in de politiewagen. Opa liep naar de politie. ‘Dit zijn ze toch?' vroeg de agent. Opa knikte. ‘Is hier ook een bewaker in dit museum?' Opa knikte. ‘Maar de bewaker die er nu is, is een stagiaire.' ‘Wilt u die even halen?' vroeg de agent. ‘Tuurlijk,' antwoordde opa . ‘Ik zal hem halen.' Niet veel later was de bewaker er. De politie sprak met hem en daarna werd hij ook in de politieauto gezet. Drie dagen later leest opa in de krant:
Opa en kleinkinderen redden museum
Op de open dag in het museum werd er gestolen. Opa en kleinkinderen belden de politie. De politie omsingelde het museum en konden daarna de boeven arresteren. De bewaker van het museum leidde iedereen af. Zo konden ze stelen. De boeven en de bewaker hangt een celstraf van 10 jaar boven het hoofd.
Opa lachte trots: ‘Allemaal dankzij mijn kleinkinderen!'